Vergane glorie in Budapest

Inwoner van Boedapest (of toerist?)

Een deel van de lezers van deze blog weet dat ik inmiddels al een tijdje in Hongarije verblijf. Net als een jaar geleden om er een lange periode te gaan wonen. Echter zijn er drie grote verschillen ten opzichte van vorig jaar. Ten eerste is het niet het pittoreske Pécs waar ik verblijf, maar Boedapest: een miljoenenstad die nooit slaapt. Ten tweede was het vorig jaar nog studeren en is het inmiddels werken geblazen, als recruiter bij Randstad Sourceright om precies te zijn. Ten derde (en dat is toch wel het grootste verschil) is Danciëlle voorlopig nog in Nederland en moeten we het doen met een paar keer heen en weer vliegen. Tot zover de introductie.

Drie weken geleden vond ik vrij snel een mooi appartement. De keuze in woonruimten was schaars, maar het eerste appartement wat ik bezocht bleek direct goed te zijn. Ik had niet echt zin om nog verder rond te ‘shoppen’ en al helemaal niet als je sowieso al een erg mooi appartement achter de hand hebt. Daarnaast wilde ik gewoon zo snel mogelijk gesetteld zijn, want binnen twee dagen zou de eerste werkdag zijn en dan wilde ik m’n zaakjes al wel op orde hebben. Dit leidde dus tot mijn intrekken tot een erg leuk appartementje aan de Donati utca 32, lekker centraal gelegen aan de Buda zijde.

Mijn eerste indrukken bij Randstad Sourceright zijn erg positief. Er hangt een leuke sfeer en ik heb veel vrijheid om me de functie eigen te maken. De collega’s (van wie de meeste eveneens buitenlander zijn) wijzen me graag op weg en ik heb zodoende al veel kunnen leren. Ondanks dat de gemiddelde leeftijd relatief echt laag ligt, kwam ik er van de week achter dat ik het jongste personeelslid ben. Wat nog even wennen is, is het Hongaarse toetsenbord. Sommige letters zijn omgedraaid en zowat alle speciale tekens hebben een andere plek. Dat is tijdens het typen dus nog regelmatig zoeken geblazen. Alles wat ik er tot nu toe gezien en meegemaakt heb, wijst erop dat mijn tijd bij Randstad Sourceright een hele goede gaat worden.

Vorig jaar, toen we eind juni vertrokken uit Pécs, schreven we over het sombere (ook wel chagrijnige) gedrag van de gemiddelde Hongaar. Guess what…? Nothing changed. Natuurlijk niet, zul je denken, dat is nou eenmaal een mooi gegeven van een cultuur: het zal niet 1-2-3 veranderen. Toch is het weer erg wennen hoor. En opletten ook! Want het mag niet aanstekelijk op mijn eigen gedrag gaan werken. Een confronterend situatie blijft bijvoorbeeld altijd de wachtrij in supermarkten. Zowel voor als achter je in de rij zucht men alsof ze net een halve marathon gelopen hebben of al twee uur aan het wachten zijn. Vervolgens het gezicht van de caissière: maakt niet uit in welke supermarkt of op welk tijdstip, een glimlach komt niet in het woordenboek voor. Op het moment dat iemand even moet zoeken naar de betaalpas of niet snel genoeg de boodschappen van de toonbank weghaalt, verschijnt er bij diezelfde caissière een gezicht waar Piet Paulusma een weeralarm op zou baseren. “Maak het leven toch niet zo moeilijk” is vaak de gedachte die op zo’n moment bij me opkomt. Dat is makkelijk praten, want ik merk dat ik zelf ook af en toe geïrriteerde trekjes krijg, waarvan ik dan denk “Oeh, Dennis… je lijkt wel een Hongaar”.
Ondanks dat bovenstaande tekst gebaseerd is op observaties, is het ook niet helemaal eerlijk om zo over de Hongaren te schrijven. Als je elkaar kent blijken het gewoon ontzettend vriendelijke en aardige mensen te zijn, die tevens erg behulpzaam zijn. Wellicht is het toch maar handig als ik zo’n boekje over Hongaarse cultuur & gewoonten ga halen, waarschijnlijk helpt dat bij het beter begrijpen van de cultuur.

Vorig jaar voelden we ons al snel helemaal thuis in Pécs. Momenteel heb ik nog niet echt het gevoel dat ik inwoner ben van Boedapest, meer een toerist eigenlijk. Ik vind de stad moeilijk te ‘bevatten’, het is gewoon zó ontzettend groot en overal is wel wat te zien of doen. Veel vrije tijd heb ik niet, want het in je eentje bijhouden van koken, boodschappen, wassen etc. kost best veel tijd om dat naast een lange werkweek te doen. Desondanks ben er in de weekenden al een paar keer op uit geweest met m’n camera. De resultaten hiervan staan in het album ‘Foto’s Boedapest 2015′, welke steeds aangevuld zal worden.

Afgelopen ontving ik tijdens werktijd een ontzettend fijn telefoontje. Danciëlle meldde even out of the blue dat ze op het airport zat om naar Boedapest te komen. Hoe gaaf!! We hebben echt geweldige dagen gehad en ze vlogen werkelijk voorbij. De beste verassing die ik me kan heugen 🙂

Dat was het voor nu. Iedereen een fijne werkweek gewenst vanuit het mooie Boedapest!

 

Advertenties